Deklaracja kraju pochodzenia

Kraj pochodzenia jest najważniejszą deklaracją w handlu międzynarodowym. W przypadku niepreferencyjnych reguł pochodzenia określa, która stawka celna ma zastosowanie w ramach ogólnej stawki celnej kraju importującego – różnica między stawką KNU (najbardziej uprzywilejowanego kraju) a preferencyjną stawką na mocy umowy o wolnym handlu może stanowić różnicę między realną marżą produktu a niekonkurencyjnym kosztem wyładunku. Zgodnie z regułami preferencyjnego pochodzenia prawidłowo zarejestrowane roszczenie może obniżyć stawkę celną w wysokości 10–30% do zera; nieprawidłowo złożony wniosek może spowodować retrospektywne naliczenie zaległego cła obejmujące trzy lata importu, powiększone o odsetki i kary.

Metodologia określania pochodzenia różni się w zależności od jurysdykcji. UE stosuje niepreferencyjne zasady unijnego kodeksu celnego (UCC) oparte na „ostatnim istotnym przetworzeniu” oraz – w przypadku preferencyjnego pochodzenia na mocy zawartych przez nią umów o wolnym handlu – przepisów dotyczących konkretnego produktu, wymagających albo zmiany klasyfikacji taryfowej, minimalnej wartości procentowej wartości dodanej albo określonej operacji produkcyjnej. Stany Zjednoczone stosują test „istotnej transformacji” na podstawie przepisów CBP, który w większym stopniu opiera się na ocenie, a w mniejszym stopniu na praworządności niż podejście UE. Wielka Brytania po brexicie ma własną globalną taryfę i szczegółowe zasady dotyczące TCA w przypadku roszczeń pochodzących z UE. Poruszanie się po równoległych systemach w przypadku produktu wytwarzanego przy użyciu materiałów z wielu krajów wymaga ustrukturyzowanej, udokumentowanej metodologii, a nie nieformalnej oceny.

Oprócz ceł aktywa pochodzenia nabrały nowego znaczenia w kontekście ustawodawstwa dotyczącego pracy przymusowej. Amerykańska ustawa UFLPA zakłada, że ​​towary o dowolnej zawartości pochodzące z Xinjiangu w Chinach są wytwarzane przy użyciu pracy przymusowej i blokuje je przed odprawą celną w USA, chyba że importer może obalić to domniemanie za pomocą dowodów pochodzących z łańcucha dostaw. Unijne rozporządzenie CS3D nakłada obowiązki dotyczące należytej staranności, które obejmują identyfikowalność pochodzenia. Dokładne, zarejestrowane określenie CoO – wraz z podstawowym zestawieniem materiałów i deklaracjami pochodzenia dostawcy – zapewnia podstawę dowodową dla wymogów dotyczących zgodności z przepisami dotyczącymi pracy przymusowej. Moduł pochodzenia Sustalium przechowuje dowody na poziomie BoM wraz z certyfikatem CoO, więc te same dane wspierają jednocześnie zgłoszenia celne i należytą staranność w zakresie pracy przymusowej.