BKG-protocol koolstofboekhouding

De GHG Protocol Corporate Accounting and Reporting Standard, gepubliceerd door het World Resources Institute en de World Business Council for Sustainable Development, is de boekhoudkundige methodologie die ten grondslag ligt aan vrijwel elke bestaande verplichte en vrijwillige vereiste inzake openbaarmaking van het klimaat. De ESRS E1-standaard van de EU CSRD vereist expliciet de GHG Protocol-methodologie voor rapportage over Scope 1, 2 en 3. Het TCFD-raamwerk, verplicht voor grote Britse beursgenoteerde bedrijven en financiële instellingen, vereist een inventarisatie die is afgestemd op het BKG-protocol als feitelijke basis voor de analyse van klimaatrisico's. De SBTi zal geen wetenschappelijk onderbouwde doelstelling aanvaarden zonder een conforme inventarisatie. CDP-onthullingen, de klimaatmitigatiecriteria van de EU Taxonomy en CBAM-geïntegreerde koolstofberekeningen zijn allemaal terug te voeren op dezelfde basis.

De structuur met drie scopes omvat fundamenteel verschillende emissiebronnen. Scope 1 omvat alle directe broeikasgasemissies uit bronnen die eigendom zijn van of gecontroleerd worden door het rapporterende bedrijf: verbranding in ketels, ovens en voertuigen; procesemissies uit de chemische productie; diffuse emissies van koelmiddelen en pijpleidingen. Scope 2 omvat de indirecte emissies uit ingekochte elektriciteit, stoom, warmte of koeling, berekend met behulp van de locatiegebaseerde methode (gemiddelde netemissiefactoren) of de marktgebaseerde methode (leveranciersspecifieke of contractuele factoren inclusief certificaten voor hernieuwbare energie). Scope 3 is de meest complexe en omvat vijftien categorieën van emissies in de waardeketen – van gekochte goederen en diensten (categorie 1, doorgaans de grootste voor productgerichte bedrijven) tot het downstreamgebruik van verkochte producten en de behandeling aan het einde van de levensduur (categorieën 11 en 12). De Scope 3-standaard van het GHG Protocol en de bijbehorende berekeningsrichtlijnen bieden voor elke categorie op uitgaven gebaseerde, op activiteiten gebaseerde en leveranciersspecifieke methoden.

Voor de meeste bedrijven vertegenwoordigt Scope 3 meer dan 70% van de totale uitstoot, maar kreeg historisch gezien de minst rigoureuze behandeling. De druk van de regelgeving brengt hier verandering in: CSRD vereist openbaarmaking van alle materiële Scope 3-categorieën, en de ESRS E1-implementatierichtlijnen van de Europese Commissie vereisen dat bedrijven hun methodologie voor elke gerapporteerde Scope 3-categorie uitleggen en eventuele omissies rechtvaardigen. Sustalium structureert de broeikasgasinventarisatie op categorieniveau, laat u berekeningsmethoden combineren binnen één enkel rapport en genereert naast de numerieke inventarisatie ook het methodologische verhaal dat vereist is door CSRD en CDP.